อย่ าได้เห็นพ่อแม่เป็นแค่ค นเฝ้ าบ้ าน เขี ย นไว้ดีม ากๆ

อย่ าได้เห็นพ่อแม่เป็นแค่ค นเฝ้ าบ้ าน เขี ย นไว้ดีม ากๆ

หล า ยๆคน ให้ความสำคัญของคนนอ กบ้าน ก่อนคนในบ้านอยู่บ่อยครั้ง ยิ่งถ้าเป็นพ่อแม่ของเรา บางครั้งเราเองนั่นแหละ ที่ละเลยความรู้สึกท่าน ละเลยสิ่งต่างๆที่เราควรใส่ใจ และให้ความสำคัญกับท่าน

อย่าเปรี ยบว่า พ่อแม่ ของเรา เหมือนคนเฝ้าบ้าน ต้นไม้ที่ยิ่งแก่นั้นก็ยิ่งมีร ากเยอะ เหมือนกับพ่อแม่ของเรา ยิ่งแก่ชรา ก็ยิ่งพูดมาก เหมือนคนโบราณที่กล่าวเอาไว้ว่า ในบ้านมีผู้ชร าที่เป็นเสมือน ของล้ำค่า

อาจจะเป็นเพราะ ความเคยชิน ที่คิดว่า เจอ กันอยู่ทุกวันเดี๋ยวค่อยดูแล จึงทำให้เราเลือ กที่จะเมินเฉยต่อคนในบ้านไม่ต้องรีบร้อน ที่จะทำอะไรให้ท่าน เพราะกลับมาบ้านก็ยังต้องเจอ กันอยู่แต่คุณกำลังลืมอะไรไปอยู่หรือเปล่า

พ่อแม่ ไม่ได้มีเวลาอยู่กับเรา หรือรอเราไปได้ตลอ ดชีวิตดังนั้น จงให้ ความสำคัญ ท่านเป็นอันดับแรกก่อนเสมออย่ าเอาของโปรดมาให้กิน ในวันที่พ่อแม่กินไม่ได้อย่ าพาไปเที่ยว ในวันที่พ่อแม่ไม่มีเรี่ยวแรงจะเดิน

อย่ าขอโท ษพ่อแม่ ในวันที่สายเกินไปแล้วอย่ าอย ากจับมือ ในวันที่พ่อแม่ ไม่รู้สึกแล้วอย่ าบอ กรัก บอ กคิดถึง ในวันที่พ่อแม่ไม่ได้ยินแล้วอย่ าอย ากกอ ดพ่อแม่ ในวันที่เหลือเพียงแต่รูปท่านให้กอ ด

อย่ ารอ กร า บเท้าพ่อแม่ ในวันสุดท้ายของชีวิตท่านพ่อแม่ สามารถรอลูกได้เสมอ แต่ชีวิตท่านอยู่ไม่ได้ตลอ ดไปอย่ ามองว่าพ่อแม่ “เป็นเพียงคนเฝ้าบ้าน”เมื่อก่อน ตอนที่ยังพูดไม่เป็น ใครกันที่เป็นคนสอนให้พูดได้

เมื่อก่อน ตอนที่ยังเดินไม่เป็น ใครกันที่สอนให้เดินได้เมื่อก่อน ตอนที่ยังกินข้าวเองไม่เป็น ใครกันที่ป้อนข้าวป้อนน้ำเมื่อก่อน ตอนที่อาบน้ำเองไม่เป็น ใครกันที่ล้างให้ โดยไม่นึก รั ง เ กี ย จ ชีวิตทุกคนมีค่า เพราะเวลานั้นมีจำกัด

บนโลกใบนี้มีความไม่เที่ยงอยู่มากถ้ารู้ว่าเวลามีไม่มาก ก็จงทำสิ่งดีๆให้กันมากๆอย่ าไป ท ะ เ ล า ะ หงุดหงิดใส่กัน หรือ มัวแต่มีอคติเพราะมันเสียเวลาที่มีค่าไปโดยเปล่าประโยชน์หากยังมี โอ กาส ได้ดูแลท่านอยู่ ก็จงรีบทำซะ